Lubicie się bić i siłowo przewalać z osobami, które kochacie?
Ryan i Mohr (2005) opisują playful aggression jako zachowania przypominające agresję (np. popychanie, uderzanie, mocowanie się czy przytrzymywanie) wykonywane w sposób zabawowy i bez intencji skrzywdzenia partnera_ki. W ich badaniu młodzi dorośli opisywali playful aggression jako fizyczną zabawę obejmującą np. gonienie się, przepychanki czy udawane walki. Zabawowy charakter takiego zachowania może być sygnalizowany przez śmiech i rozbawioną mimikę, wzajemność, zgodę obu osób oraz brak bólu i szkody.
LUDZKIE ZWIERZAKI
Zachowania polegające na symulowanej walce są głęboko zakorzenione w naszej ssaczej naturze. U naczelnych i innych ssaków "zabawowe przewalanie" (czyli rough-and-tumble play) może służyć ćwiczeniu kompetencji społecznych i samoregulacji: wymaga jednoczesnego konkurowania i współpracy, odczytywania sygnałów drugiego osobnika oraz dostosowywania własnego zachowania tak, aby pozostało ono zabawą, a nie przerodziło się w rzeczywistą walkę. Zabawę społeczną modulują układy opioidowy, endokannabinoidowy, dopaminowy i noradrenergiczny.
Baxter (1992), badając zabawę w bliskich relacjach, wyróżniła między innymi drażnienie się oraz różne formy fizycznej zabawy. Zabawa była silnie związana z bliskością relacji, a uczestnicy przypisywali zabawie takie funkcje jak sygnalizowanie intymności, zmniejszanie interpersonalnego ryzyka czy zarządzanie konfliktem. Playful aggression stanowiła około 12% epizodów zabawy zgłoszonych w jej wywiadach i zazwyczaj przyjmowała formę udawanej walki (Ryan i Mohr, 2005).
ZABAWA Z NAPIĘCIEM
Playful aggression może działać również jak fizyczny zawór bezpieczeństwa. Wspólne wygłupy, siłowanie się i "nawalanki" w konwencji żartu wiążą się z ruchem i wysiłkiem fizycznym, które mogą pomagać obniżyć subiektywne napięcie i pobudzenie. Ten efekt nie wymaga nawet drugiej osoby (aktywność fizyczna sama w sobie może wpływać na poziom napięcia), ale w parze dochodzi do tego dodatkowy wymiar, bo robimy to razem, bawimy się swoim pobudzeniem i jednocześnie podtrzymujemy kontakt (tarzając się o siebie 😉 ).
TRZEBA WIEDZIEĆ: "ALE"
Najważniejszy punkt: taka zabawa musi być konsensualna. Ryan i Mohr (2005) badały to zjawisko w kontekście przemocy w związkach. Osoby uczestniczące nie były zgodne co do tego, czy "zabawowa" siła podczas seksu jest w ogóle okej. Autorzy konkludują, że zachowanie było rozumiane jako zabawowe wtedy, gdy obie osoby się zgadzały, obie czerpały z niego przyjemność, odbiorca miał możliwość kontrolowania/zatrzymania sytuacji i nie występowały szkoda ani negatywne emocje.
Zabawa przestaje być zabawą, kiedy:
- śmieje się tylko jedna osoba
- „stop”, „przestań” albo odsunięcie się nie kończą akcji od razu
- boli, zostają ślady albo ktoś się boi
- na sprzeciw pada "przecież to tylko żarty"
Jeżeli sprzeciw nie zatrzymuje zachowania, jedna osoba się boi albo jej ból czy dyskomfort są ignorowane, nie możemy już mówić o konsensualnej playful aggression. "Przecież się tylko droczę" nie unieważnia granic drugiej osoby.
Źródła:
Baxter, L. A. (1992). Forms and functions of intimate play in personal relationships. Human Communication Research, 18(3), 336–363. https://doi.org/10.1111/j.1468-2958.1992.tb00556.x
Ryan, K. M., Mohr, S. (2005). Gender differences in playful aggression during courtship in college students. Sex Roles, 53(7–8), 591–601. https://doi.org/10.1007/s11199-005-7144-6
