Im częściej Partner_ka w trakcie rozmowy czy wspólnego posiłku odpływa w telefon, tym niżej oceniamy swój związek. Metaanaliza 29 badań z udziałem ponad 9 tysięcy osób (Li i in., 2026) pokazuje, że zależność jest stabilna, tj. niezależna od wieku, płci, stażu związku czy tego, czy para jest małżeństwem. Badanie przeprowadził zespół z Southwest University w Chongqingu, a opublikowano je niedawno w "Journal of Happiness Studies".
CZYM JEST PHUBBING?
Phubbing to połączenie angielskich słów phone (telefon) i snubbing (lekceważenie, ignorowanie). Oznacza sytuację, w której ktoś w obecności drugiej osoby skupia się na telefonie, a nie na niej. Np. siedzimy razem przy kolacji, opowiadam o trudnym dniu, a druga strona przewija Instagram i rzuca tylko „mhm”. Badacze używają też pojęcia technoferencja (ang. technoference, od technology i interference). Jest ono szersze, bo obejmuje zakłócanie wspólnego kontaktu przez każde urządzenie, także tablet, laptop czy telewizor. Oba terminy często stosuje się zamiennie. Część badaczy podkreśla jednak, że phubbing akcentuje zaniedbanie drugiej osoby, a technoferencja samo przerwanie kontaktu.
KOGO I JAK BADANO?
Metaanaliza to "badanie badań": autorzy zbierają wyniki wcześniejszych prac na ten sam temat i łączą je w jeden wynik. Tu włączono 29 badań opublikowanych do listopada 2024 r. Łącznie wzięło w nich udział 9077 osób w związkach romantycznych: od par na początku relacji po małżeństwa z wieloletnim stażem. Badania prowadzono m.in. w USA, Kanadzie, Holandii, Niemczech, Turcji, Izraelu, Chinach i Liberii.
WYNIKI
Ogólna korelacja wyniosła r = -0,20. Innymi słowy, im więcej phubbingu ze strony Partnera_ki, tym niższa satysfakcja ze związku. To zależność niewielka, ale stabilna. Siła zależności nie różniła się ze względu na wiek, płeć ani długość związku. Nie miało też znaczenia, czy osoby badane były małżeństwem. Różnicę dało jedynie to, co mierzono: w badaniach nad technoferencją zależność była nieco silniejsza (r = -0,23) niż w badaniach nad phubbingiem (r = -0,19).
SKĄD NIŻSZA SATYSFAKCJA ZE ZWIĄZKU?
Autorzy wyjaśniają to dwiema teoriami. Pierwsza to "teoria wymiany społecznej" (ang. social exchange theory). Zakłada ona, że w relacjach stale, choć zwykle nieświadomie, ważymy koszty i korzyści. W związku tymi korzyściami są przede wszystkim czas, uwaga i zaangażowanie emocjonalne. Kiedy Partner_ka regularnie znika w telefonie, dostajemy mniej tego, co w relacji najcenniejsze. Jednocześnie płacimy więcej, bo pojawiają się smutek, złość czy poczucie wykluczenia. Równowaga wymiany się zaburza, a wraz z nią spada zadowolenie ze związku.
Drugie wyjaśnienie bazuje na "teorii naruszenia oczekiwań" (ang. expectancy violation theory). Według niej mamy wobec bliskiej osoby pewne oczekiwania: że w rozmowie spojrzy na nas, odpowie, zareaguje. Phubbing te oczekiwania narusza. Zwraca wtedy naszą uwagę i skłania do oceny, co to zachowanie oznacza. Jeśli ocena wypada negatywnie, pojawia się rozczarowanie, poczucie odrzucenia albo oddalenia. Szczególnie wtedy, gdy takie sytuacje się powtarzają.
Warto też wiedzieć, że 25 z 29 badań miało charakter przekrojowy. Metaanaliza pokazuje więc współwystępowanie, a nie to, że telefon obniża satysfakcję. Możliwy jest również kierunek odwrotny: osoby, które czują się w związku samotne, mogą chętniej uciekać w telefon.
Źródło:
Li, D., Liao, C., Hou, Y., Yang, D. (2026). The relationship between partner phubbing and relationship satisfaction: A systematic review and meta-analysis. Journal of Happiness Studies, 27, https://doi.org/10.1007/s10902-026-01118-z
